Қайтып келдің бе сағыныш?


ОНЫ ұмытқан шығармын дегенмін… Өтірік…

Кеше автобуста қасымда отырған баланың қолдарының тамырлары, дене бітісі өзін ұстауы бәрі — бәрі тек ОНЫ еске салып кетті… Көзімнің қиығымен оның қолдарына қарап, бір кездері ұстаған кезде қолымды терлетіп үнсіз ұстап жүретін қолдар есіме түсіп кетті… Оны сағынып жүр екем… Кейде өзіме есеп бермей жәй ғана оны ішімнен сағынып жүр екем…

Мәсаған, мынау сатқындық қой. Қызық, кімнің тарапынан сатқындық? Жүрегімнің бе,  ойымның ба? Не болсада сатқындық қой… Адамды қинау…

Реклама

Қайтып келдің бе сағыныш?: 2 комментария

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

w

Connecting to %s