Ешкім оқымаса…

Ешкім менің постарымды оқымаса деген ой келеді, себебі олар менің ішкі жан-дүниемді түсінбейді ғой… Тығылып жазғым келеді, мені танитын адамдардың бетіне қарауға ұялатын сияқтымын кейбір жазбаларыма… Біреу үшін олар «тым арзан» жазба…

Читать далее Ешкім оқымаса…

Ойлар…

Бейкүнә арман. Түнгі сағат 11 де Әл-Фараби көшесімен келе жатырмын… Дала сондай керемет. Бір кездері осы көшемен жүрген кезде Алматының нағыз қала жағы осы ғой деп ойлайтынмын. Осы көшеге күнде келіп, осы жақта жұмыс жасасам деп армандайтынмын. Кеше түнде сол көшемен келе жатып, арманым есіме түсті. Сөйтсем мен ол арманыма жетіппін. Осы көшенің бойымен жұмысқа келіп- кетіп жүргеніме 2 жыл болыпты, ал мен оны байқамағам…

Читать далее Ойлар…

Ұнайды маған…

Негізі әр адам өз жүрегінде әлі бала ғой. Жалғыз қалғанда немесе достарыңның, туыстарыңның арасында өзіңізді еркін ұстайтын кездерде әлі де бала екеніңді байқауға болады. Мысалы, мен өзімді көбіне көлікте жалғыз келе жатқанда еркін сезінем. Себебі, басқа адамдарға алаңдамайсың. Өзің қалаған нәрсені істейсің.Жәй маған ұнайтын немесе мені күнделікті бақытты сезінуіме көмектесетін аздаған нәрселер жайлыайтқым келді. 

Читать далее Ұнайды маған…

Абсолютно все…

Я в тебе нашел абсолютно всё.
Все, что надо мне и чуть-чуть еще.
Вот моя спина, вот моё плечо.
Это все твоё, абсолютно всё.

Адамға көп нәрсе керек емес. Рас айтам, бақытты болу үшін байлықтың да, асып-тасқан махаббатың да…

Читать далее Абсолютно все…

Ішкі арпалыс…

Кейде адамдар, бәріне қол жетіп міне осы бақыт дегенде, бір нәрсе ішіңде жетіспей тұратындай. Аласұрып іздейсің, не екенін де дөп басып айта алмайсың. Сол сәттерде ішіңдегі жетіспейтін нәрсені ақшамен, керемет бренд киімдермен, алтындармен тіпті дисктармен әйтеуір маңызы аз заттармен толтырғың келеді… Әйтеуір сол бос кеңістікті ешкім де өзің де көрмеу… Бірақ бәрібір… Кейде семьяда баланың үні де сол сезімді толтырады деп ойлайсың, бірақ күнделікті күйбең тірлікте ішкі өзіңді, ішкі әлеміңді сақтап қалу маңызды ма?

Сырт бейнеге бүтінмін, ішімде арпалысқан, қинаған сан ойлармен таласулар. Бәрі сыртқа шықса не болар еді? Сабыр деген жалғыз зат бәрін құлыптап қойғандай. Кейде сабырдың соншалықты көп болатындығы сонша кейде бір қапқа жәй ауаны болсада салып жан-жағынан қысып қысым түсіре берсең әйтеір бір тесік тауып ауа шығады ғой. Міне, кейде тіпті жәй отырып, ешқандай себеп болмасада ішіңде «мен» деген бір нәрсе сыймай қысылып, жылылық, мейірім тіпті жәй ғана түсінушілік іздейсің… Жәй ғана адаммен отырып оған қарап оның сендей адам екенін түсінуде жеткілікті… Бірақ, ол сәттер жиі кездесе бермейді… Шыға алмай қиналады… Көзіңнен үнсіз жастар сырғиды. Ойың үнсіз жылатады… Үнсіздік… Сол сәтте саған әлем құрып бара жатқандай….

Сырты алба-жұлба екі бөлмелі 5 баланың анасы, күйеуі әлсіз бір әйелді білем. Қайратына таң қалам, қуанып жүргені. Иа, ода байлықта, керемет киімді жоқ… Бірақ баласы бар, жәй қиналған сәтінде сүйеу болатын жары бар… Иа дұрысы осы сияқты ма… Бірақ оныі «ішкі мені» не дейді? Оған қандай қорек керек? Иа үнсіз кір жуа бастайды, баласы етегіннен тартады жылайды дәл осы сәтте бір ғана музыка, ән жан дүниесін сақтайды… Ән, әсем әуен ішкі жан дүниесін емдеп жатыр… Кейде бақытты болу үшін де бір ән жеткілікті… Сенің ішкі сезімдеріңнің сезім қылдарын дөп басып жатыр… Иа, бұл оның ішкі әлемі, тұнық өзі ғана танитын, өзі ғана дертін білетін ішкі «мені»….

Ал мен терезеге үнсіз қарадым, ойымды айтқым келді… Бірақ… Не деген арпалыс, не деген өкініш, не деген үміт….